Δέκα πράγματα που αξίζει να θυμηθούμε για τη ζωή και το έργο του μεγάλου ευεργέτη Δημητρίου Παπαχαραλάμπους, εξήντα τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό του:
Γράφει ο Γιάννης Χαλάτσης
-
Διέθεσε ολόκληρη την περιουσία του– δεν πρόσφερε απλώς ένα μέρος από το περίσσευμά του, αλλά ό,τι είχε και κατείχε.
-
Δεν περιορίστηκε σε μια μεμονωμένη ή συμβολική πράξη, αλλά προχώρησε σε μια πολυεπίπεδη, και στοχευμένη προσφορά, που κάλυψε ευρύ φάσμα κοινωνικών, εκπαιδευτικών και πολιτιστικών αναγκών της τοπικής κοινωνίας.
-
Χρηματοδότησε και έργα υποδομής, εκτός αστικού χώρου, όπως η διάνοιξη αμαξιτού δρόμου από την Ελευθέριανη προς τη Μηλιά και τη Χόμορη, συμβάλλοντας καθοριστικά στην επικοινωνία και τη σύνδεση απομονωμένων περιοχών.
-
Έθεσε στο επίκεντρο το μέλλον των νέων, επενδύοντας κυρίως στη δημιουργία προϋποθέσεων που θα τους έδιναν τη δυνατότητα να σπουδάσουν, να προοδεύσουν και να δημιουργήσουν.
-
Με τη διορατικότητα και τη σοφία του, προνόησε να αφήσει πίσω του μια κληρονομιά λειτουργική και θεσμικά θωρακισμένη απέναντι στις μεταβολές του χρόνου. Παρέδωσε στη φροντίδα της Πολιτείας τη Βιβλιοθήκη και το Στάδιο, εξασφαλίζοντας έτσι τη συνέχεια και τη βιωσιμότητά τους.
-
Η σημερινή πρακτική διαφάνειας και χρηστής διαχείρισηςτου Κοινωφελούς Ιδρύματος και των λοιπών έργων Παπαχαραλάμπους αποτελεί εγγύηση ότι η προσφορά του συνεχίζει να αποδίδει το μέγιστο δυνατό όφελος στην τοπική κοινωνία.
-
Εξήντα τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό του, δεν υπάρχει Ναυπάκτιος που να μην γνωρίζει το έργο του, να μην έχει ωφεληθεί από αυτό και να μην αναφέρεται στη μνήμη του με σεβασμό και ευγνωμοσύνη.
-
Δεν πρόσφερε απλώς χρήματα· έδωσε όραμα, αξίες και ένα φωτεινό, εμπνευσμένο παράδειγμα που εξακολουθεί να εμπνέει.
-
Αντιμετώπισε με γενναιότητα τις δυσκολίες που παρουσιάστηκαν στην πορεία της ζωής και του έργου του· πήρε θαρραλέες αποφάσεις, διόρθωσε παθογένειες της εποχής και πρόλαβε να γευτεί την ηθική ικανοποίηση και την αναγνώριση της κοινωνίας. Όσοι επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν την εμπιστοσύνη και τη γενναιοδωρία του, χάθηκαν στο σκοτάδι της αφάνειας.
-
Ο Παπαχαραλάμπους υπάρχει ακόμη και θα συνεχίσει να υπάρχει, όσο θα υπάρχουν άνθρωποι να λένε την ιστορία του και να βαδίζουν στα ίχνη της προσφοράς και της αγάπης του.
Υ.Γ. Στη φωτογραφία, ο Δημήτριος Παπαχαραλάμπους το 1959, όταν τιμήθηκε από την Ελληνική Πολιτεία με τον τίτλο του «Εθνικού Ευεργέτη». Ευθυτενής και κομψός, με τα παράσημά του να λάμπουν, ενσαρκώνει τη στιγμή της ευγνωμοσύνης ενός έθνους προς έναν άνθρωπο που πρόσφερε τα πάντα. Η αξιοπρέπεια και η κοσμοπολίτικη αύρα του αποτυπώνονται στη στάση το
Για να διαβάσετε το άρθρο στο lepanto port πατήστε εδώ